سوم خرداد بازگشت خرمشهر به مام میهنم

محمد جهان آرا

از پلاک تو تنها من مانده ام

از خون و هویزه و مجنون

" خرمشهر را خدا آزاد نکرد "

این روزها


 
برای دیدن زندگی



چشم هایم را می بندم.


روزگاری است غریب !

روزگاری است غریب !

نه همین چند صباحی که من و تو به برش دل نگرانیم ........

که ما زاده صدها و هزاران و بسی بیش ... گناه و هوس و کفر و نفاق دگرانیم...!

روزگاری است غریب !

 

 

 

شاید میان اینهمه نامردی

 

باید" شیطان " را بستایم

 

که "دروغ" نگفت

 

جهنم را به جان خرید

 

اما تظاهر به دوست داشتن"آدم" نکرد.

 

 

 

خجسته باد

        

 

 

           "  سوم خرداد روز بازگشت خرمشهر به خاک میهنم "

                        

 

 

                           اين زمان گرچه با هزاران رنگ

                         

                            ترك تازي كند فساد فرنگ

 

 

                        گند و ننگ عرب زننده تر است

 

                         اين كهن غم تبه كننده تر است

 

 

                                        

                                                       "م.امید"

                                          

 

 

شاید هرگز آغوشی

دست های همیشه باز تو را

اجابت نکند

چرا که  " ایستاده گی "

" تنهایی " دارد

 

" ایستاده گی " همیشه " تنهایی " دارد

 

 

 

 

 

 

 

 

و"عدالت"

 

 زاده شد

 

از بطن روسپی ترین مادر شهر

 

 

 

 

 

 

 

کاش اینبار تیر آرش

 

از برای سهم ایرانم

 

فرو بنشیند از پرواز

 

که امروز از انیرانم

 

 

 

 

 

 

 

 پرواز كن

تا من

كه تا سينه

در خاكم

و زورم به اشتهاي زمين نمي رسد

 و سايه ي كركس ها را مي شمارم

كه لحظه هاي احتضار مرا    سر   مي كشند

و وسوسه ي جسمم را   آواز مي كنند

 

 من ،

در اين چسبناكي تقدير،

بر سراب چشمان تو چنگ ميزنم

 

پرواز كن

تا من

و عروجم را

ازين خاك عقيم پس بگير

 

با تو

آسمان را دگر باره بياد مي آورم

و پرواز را

 

پرواز كن

تا من

 

 

 

 

 

 

 

اين روز ها

خيابان هاي شهر

پر از مردماني ست  كه

 شهوت  از  لب هايشان  آويزان  است

و نمي بينند که اندام يك جذامي را  مي مكند

اسپرم ها ، دهان گشاده اند

و نطفه ها ي حرامزادگي

در حال تكثيرند ...

 

اين كوچه ها  ديگر

براي هماغوشي تازه

 بكر نيست

 

از شكم كدامين روسپي اين شهر

" عدالت "   زاده خواهد شد ؟

 

 

 

 

جدال

 

 

 

اي سر نوشت  بافان  فاصله هايم تا   او 

اي پاسبانان حرمت ملكوت

گيرم درون شهرتان ،

گودالي حفر كرده ايد

به قد تنم

با وسعت اندوهم چه ميكنيد؟

گيرم صليبي بر افراشته ايد،

آتشی افروخته ايد ،

طناب  داري   دوخته ايد ،

گيرم كه بر تن رنجورم خنجر مي  كشيد ،

شلاق مي زنيد،

سنگ مي كوبيد،

با رويش ترانه هايم چه ميكنيد؟

آسمان را ديوار مي كشيد،

در يا را  قلاب مي بافيد،

دست ها را زنجير...

با رسوخ نرم صدايم چه ميكنيد؟

گيرم که تقديرم را به رسم  جدايي  نقش مي زنيد ،

با شيوع عشقم چه ميكنيد؟

با تكثير احساسم چه ميكنيد؟

دستان كريه تان به دشت  اندیشه هایم  چه ؟

                                             مي رسد ؟؟                                       

 

 

 

 

 

 

 

عشق بازي نكن

با افسردگي پاييز

با جنبش زرد برگ هاي تنهايي

عشق بازي نكن

با هجوم تلخ استمرار

با رويش كبود دلتنگي

 

تو

دست در دست

با معشوقه ي   فاصله هايت تا من

دور تر و دور تر مي شوي

و من

چه درمانده

گام هاي رفتنت را

بدرقه ميكنم

 

 

 

 

خون و دلقک

 

 

پدرم گفت :‌ درد سیری بود! می شود لقمه لقمه نان ندهی!؟

استخوان لای زخم نگذاری! زخم را لای استخوان ندهی!؟

راستش من که نه! ولی مادر،‌ چه کند!؟ از تفنگ می ترسد

می‌شود با تفنگ، با باتوم! قدرتت را به من نشان ندهی!؟‌

اگر از من سکوت می خواهی، هفت قبر تمام می میرم!

هفت قبر تمام! اما بعد، پُز آزادی بیان ندهی ....!‌

ناگهان آسمان غباری شد! اشک! سرفه! خفه! لگد! زنجیر!

تو به ایمان خود عمل کردی! که به دشمن دمی امان ندهی ...

من ولی دوست! من ولی مشتاق!‌ من فقط معترض! فقط دلگیر ...

کاش می شد خودم - خودت باشیم! گوش بر حرف این و آن ندهی!

فرض کن من غلط! غلط کردم! خوب شد!؟ اعتراف خوبی بود!؟

تو نمی شد چنین غضب نکنی!؟ سوژه دست جهانیان ندهی

این طبیعی ست که حکومت ها، حافظ اقتدارشان باشند ...

ولی ای کاش دست سربازت، پرچم صاحب الزمان ندهی

من شبی ماه می‌شوم آن‌وقت، می‌روم تا دل خدا بالا

چون‌که دیگر نمی‌شود با زور، ماه را دست آسمان ندهی

امتحان! امتحان سختی بود!‌ همه در امتحان رفوزه شدیم!

کاش می شد که امتحان ندهم! کاش می شد که امتحان ...

 

 http://eynolqozat.persianblog.ir

 

 

 

 

 

 

گفتم:

بنخفتی، شهر!

همه شب به نجوا

نگران چه بودی ؟

گفتند:

برآمدن روز را

به دعا

شب زنده داری کردیم،

مگر به یمن دعا

 آفتاب برآید .

گفتم:

حاجت روا شدید

که آنک سپیده ! 

 

" شاملو "